МАКЕДОНСКИОТ ДРЖАВЕН ГРБ - СОЦИЈАЛИЗАМ, АНТИКА, ИЛИ БУДАЛАШТИНА?

Грбот на Жером де Бара
(1581)

 

 Ете, ја откривме најголемата пречка на патот кон посветлата иднина. Одот кон просперитетот цело време ни го попречувал државниот грб кој, замислете само, бил социјалистички! Ја избришаа дури и петокраката, со што композициски го нагрдија постојното дело, но „социјализмот“ си остана во него.

 Идејата, била протната уште лани, но сега повторно ја заживеа некоеси „Македонско хералдичко здружение“. Во прв момент помислив дека во него има историчари и уметници, но глеј чудо главен мајстор во ложата и ле Гранде Хералд да ти бил физичар, кој студирал теологија (не онаа православната), а магистрирал во Нови Сад, па потоа магистрирал и „Историја во Скопје“ (со два магистериуми треба да знаеме дека „историја“ не се пишува со голема буква, ниту пак останатите два збора во називот на здружението).

МЕЃУ СОНОТ И ЈАВЕТО

Воопшто не сум запознаен со хендикепот на детето на Ребека, но сметам дека децата со хендикеп не смеат да се пуштаат во градинка, ниту во училиште, без да има обезбедено во таквите установи стручно лице кое би работело со децата со посебни потреби, а одделно и со оние кои немаат хендикеп за да им се објаснат и посочат на децата разликите меѓу нив. Едноставно, тие деца не се (и не можат да бидат) исти со оние кои се без хендикеп, а дечињата на таа возраст се неспособни самите да ги сфатат разликите (психичките, или физичките, сеедно) и често знаат да бидат екстремно сурови, заради завист и љубомора кон подобрите од нив деца, но особено кон оние кои се далеку послаби и потешко ги осознаваат работите ― кон сите кои се поразлични од нив. Секако, тоа не е ништо поразлично од однесувањето на возрасните, но децата го прават тоа искрено и често без никакво размислување, инстиктивно.