ТЕЛАЛ ВИЧЕ...

 На 15 јули македонската јавност, тие што гледаа Си-Ен-Ен, или Јуроњуз, имаше можност да гледа во живо како изгледа еден обид за пуч: војска, полиција, тенкови, авиони, хеликоптери, истрели од оружје, неколку експлозии…

 Ништо од ова не наликуваше на „македонскиот пуч“ од јануари минатата година, кога масовни полициски сили беа (зло)употребени за апсењето на пензионираниот разузнувач Верушевски и на политичкиот опонент Заев. За да чудото биде поголемо двајцата беа обвинети под сомневање дека планирале и извеле пуч и дека во УБК организирале прислушкување, со

СТРАНСКИ СЛУЖБИ

Во светот на шпионажата негирањето, залажувањата и полувистините се нормална комуникација, а искреноста е најчесто амбалажа за да на противникот му се поттури многу поголема лага! („Дијалог“ - Оријана Фалачи).

НЕШТО КАКО ПАРИЗ, АМА СО ЛАЈНА

 Видела жабата дека коњот го потковуваат, па дигнала нога и неа да ја потковаат! Вака наликува лепењето стиропорни и гипсани фасади на модерни зданија (изградени по земјотресот) кое ниту е стил, ниту е (нео)класицизам, уште помалку некаков барок. Кога на зграда со барокни столбови ќе ги оставите дрвените прозорци со скапани и искривени ролети, кога сте ја обновиле фасадата само од едната страна, а од другата си останала иста, или кога внатрешноста останала гнила, тоа воопшто не е стил туку неспособност да ги изградите и вообличите нештата до крај!

ВЕЧНА КУЌА НА ТЕМНИНАТА

Претствата уште на почетокот бледо го наговестува она што подоцна преоѓа во гротескно лигавење кон владетелот. Во целина, таа е зенит на една општеприсутна нацистичка еуфорија, јасен печат на духовната бедотија во која заглавивме со оваа полуписмена багра на власт! По својата суштина не е ништо друго освен една ординарна бледа шовинистичка фарса. Уште од првиот момент јасен е впечатокот дека вешто го прикрива тоа чувство. Авторот на пиесата со неа зема активно учество во агитпропот на нашиот „современ“ барокен националсоцреализмус. Уште на почетокот ве обзема чувството дека присуствувате на едно само навидум уметничко дело, кое подоцна, како што се развива дејствието, ги поприма сите атрибути и сосема јасно се одредува како (умо)болен антикомунистички изблик во име на „големиот“ македонски патриотизам.