МЕЃУ СОНОТ И ЈАВЕТО

Воопшто не сум запознаен со хендикепот на детето на Ребека, но сметам дека децата со хендикеп не смеат да се пуштаат во градинка, ниту во училиште, без да има обезбедено во таквите установи стручно лице кое би работело со децата со посебни потреби, а одделно и со оние кои немаат хендикеп за да им се објаснат и посочат на децата разликите меѓу нив. Едноставно, тие деца не се (и не можат да бидат) исти со оние кои се без хендикеп, а дечињата на таа возраст се неспособни самите да ги сфатат разликите (психичките, или физичките, сеедно) и често знаат да бидат екстремно сурови, заради завист и љубомора кон подобрите од нив деца, но особено кон оние кои се далеку послаби и потешко ги осознаваат работите ― кон сите кои се поразлични од нив. Секако, тоа не е ништо поразлично од однесувањето на возрасните, но децата го прават тоа искрено и често без никакво размислување, инстиктивно.

ШТО ЌЕ ИМ ОСТАВИМЕ?

Што ќе им оставиме на нашите деца? Што ќе оставиме во наследство за идните генерации? Секојдневно слушаме и читаме за грабежи на банки, силувања, тепачки, убиства... Што е тоа што се случува во оваа земја? Дали е на повидок анархија, состојба во која законите важат за едните, но за другите (поеднаквите од еднаквите) никако? Како поинаку да се протолкува кога, покрај постојаниот евидентен криминал, ќе слушнете од власта, дека нема потреба од загриженост, или, пак, за превземање дополнителни акции и мерки за спречување на криминалот? Станува ли Македонија земја од минатото, налик на истата од ’20-тите години од минатиот век? Земја, во која владеел теророт, спроведуван од терористичката ВМРО и разните качаци!

МАКЕДОНСКИ РУЛЕТ

Минувам деновиве крај „Воинот“ и, покрај вртоглавицата што ми ја предизвикува лошо урамнотежената композиција и бедната статика на „Коњот под воинот кој се придржува на опашот-кој-е-најголемиот-во-свет“, наеднаш, одекнува музика: Штраус и едно кратко „ккврррр…“ помеѓу!

ЕВРОЛАКРДИЈА, ЦЕНЗУРА, ИЛИ АВТОЦЕНЗУРА

Деновиве актуелен е извештајот на Европската Комисија за ПЈРМ. Власта се обидува да ги минимизира наводите од извештајот, обвинувајќи ги оние од ЕУ дека извештајот го составиле со цел да му наштетат на македонскиот народ, притоа заборавајќи дека Македонија е држава на сите нејзини граѓани, а не на одредени привилегирани народи. Еден текст во „Дневник“, напишан од нивниот уредник Зоран Димитровски, насловен како „Евролакрдија“ го предизвика моето внимание, заради обидот целата вина за извештајот да ја фрли врз неколкумина новинари кои се обидоа јавно да проговорат за медиумскиот мрак кој владее во Македонија. Се обидов да одговорам на ваквото префрлање на одговорноста за извештајот, но моите коментари под „Ајван Доктор®“ беа цензурирани од страна на администраторот, потврдувајќи ги тврдењата од Извештајот. Ја користам можноста коментарите да ги објавам во мојот блог:

ГРАЃАНИ ОД ПОСЛЕДНИОТ РЕД

„Секој има право на работа, слободен избор на вработување, заштита при работењето и материјална обезбеденост за време на привремена невработеност. Секому, под еднакви услови, му е достапно секое работно место. Секој вработен има право на соодветна заработувачка. Секој вработен има право на платен дневен, неделен и годишен одмор. Од овие права вработените не можат да се откажат.“ (Член 32 од Уставот на Република Македонија)

Колку убаво звучат овие ставови од највисокиот правен акт, кој ги уредува правата, слободите и должностите на граѓаните, нивниот однос кон државата, но и односот на државата кон нив.

НАЈСВЕТЛИОТ СПОМЕНИК НА „ПРЕРОДБАТА“

Кулминираше национал-социјалистичката еуфорија! Вистински делириум тременс! Лет во место, со сите наши три хеликоптери и со нашите два авиони, на чија опашка гордо се вееше македонското знаме… Катарза на аменцијата!

Војници маршираа како победници во војната против Авганистан и Ирак. Велат, биле во мировна мисија.

ЗАБОРАВЕН

Деновиве, еден апологет на власта (ја брани секоја власт досега, во континуитет) објави колумна по повод смртта на Лазар Мојсов, чудејќи се на фактот што некој се обидува да го претстави како врвен политичар и дипломат. Воопшто и не ме зачуди таквиот текст, особено кога се знае дека неговиот автор ќе остане запаметен како најголемиот конвертит на политичката сцена, кој секогаш знаел да ја одбере „вистинската страна“, онаа на „победникот“ ― на власта.